Rennend komt Lucy op Nancy af. Ze grijpt haar hand en trekt haar bijna mee. “Mama! Mama! We mogen stemmen! De hele school mag maandag naar de stembus! De juf zei dat we dit weekend moeten nadenken op wie we willen stemmen.”
Nancy fronst een beetje. “Op wie je wilt stemmen? Waar moet je dan uit kiezen?”
Lucy kijkt haar aan met fonkelende ogen. “Nou… welke politie partij we kiezen!”
“Ah, een politieke partij,” zegt Nancy glimlachend. “En wat heeft de juf nog meer verteld?”
Lucy wervelt van enthousiasme. “We moeten met vier kinderen en een papa of mama gaan kijken wat we willen. Jij helpt toch wel, mama?”
“Tuurlijk,” zegt Nancy. “Maar dan moeten jullie me ook vertellen wat jullie willen én wat de juf nog meer heeft gezegd.”
“Mooi! Dan ga ik thuis gelijk een bericht aan Tim, Marya en Amir schrijven dat het goed is en dat ze morgen kunnen komen.” Lucy laat mama’s hand los en huppelt voor haar uit naar huis.
Eenmaal thuis pakt Lucy mama’s telefoon om het berichtje te sturen. Terwijl ze typt, mompelt ze mee met wat ze schrijft: “Morgen gaan we samen met mama op Google kijken naar wat de politie partij te zeggen heeft.”
Creatief kiezen
Nancy denkt bij zichzelf: We zullen maar afwachten hoe dat morgen gaat. Vier stuiterballen die informatie moeten verzamelen… Benieuwd hoeveel geduld ze daarvoor hebben. Gelukkig zijn er veel korte filmpjes. Dan schiet haar de site echtestemwijzer.nl te binnen. Daar kunnen de kinderen zien hoe de ‘politie’ op verschillende voorstellen hebben gestemd. Al klopt dat lang niet altijd met wat ze tijdens hun verkiezingscampagne beloven. En dat mag ook duidelijk uitgelegd worden: de kinderen weten niet waarom iemand voor of tegen een voorstel heeft gestemd. Nancy is benieuwd wat de kinderen ervan zullen maken.
Wat is het leuk dat de school dit voor de kinderen organiseert, denkt Nancy. Een stukje bewustwording van wat er in de politiek speelt kan nooit kwaad. Het is natuurlijk ook een voordeel dat er bij iedere verkiezing in de school een lokaal als stembureau dient. Dit jaar blijkt dat ze het lokaal al een dag eerder inrichten.
Maandag op school is Nancy nieuwsgierig hoe de kinderen het vonden. Zaterdag zijn ze druk bezig geweest, en alle vier hebben ze het serieus genomen en een partij gekozen. Niet altijd even onderbouwd, maar wat maakt het uit? Lachend denkt Nancy aan Marya: Het maakte haar niets uit wat de jongeman te vertellen had. Hij ziet er leuk uit en praat lief. Daar stem ik op. Tja, zo kan het ook.
De prullenbak
Tot Nancy’s verrassing komt Lucy met een sip gezicht uit school. Verwonderd vraagt Nancy wat er aan de hand is. Al snel begrijpt ze het:
“Mama, we hebben heel erg ons best gedaan, en nu gaan alle stemmen in de grote prullenbak! Zelfs als de grote mensen gaan stemmen, moet dat in de grote prullenbak. Dat kan toch niet?”
Nancy moet even schakelen om te begrijpen waar haar dochter het over heeft. Dan valt het kwartje: de stembiljetten worden in een kliko gegooid. Voor Lucy is dat een grote prullenbak. Ze weet zelf ook niet waarom dit zo is.
Nancy kijkt Lucy aan: “Het klopt wat je zegt. Alle stemmen worden inderdaad in de grote prullenbak gegooid. Nu je het zegt, dat is wel raar. Ik denk dat de juffrouw jullie stemmen eruit heeft gehaald en in de klas bewaard.”
Lucy kijkt haar geheimzinnig aan en steekt haar hand in haar jaszak.
“Die van mij niet,” zegt ze. “Ik ga geen stem weggooien.”
Nancy lacht. Wat een bijdehante meid is ze toch, denkt ze. Ze trekt haar eigen plan: als Lucy het anders wil doen dan wat er gezegd is, laat haar dat maar. Prima zo, laat haar lekker voor zichzelf opkomen.
Want zelf nadenken, zelfs als de wereld het anders doet, is misschien wel de grootste stem die je ooit kunt uitbrengen.
