Lucy dartelt in de regen. Elke keer dat ze omhoog kijkt, glimlacht ze. De druppels vallen rechtstreeks op haar gezicht en ze vindt het heerlijk. Ze springt door plassen alsof het een wedstrijd is. Tot ze ineens stokstijf blijft staan.

“Waarom komt water eigenlijk uit de kraan,” mompelt ze tegen zichzelf, “als het hier gewoon uit de lucht valt?”

Een kinderlijke logica die klopt

Haar ogen worden groot. Dat is een geniaal idee. Ze rent naar huis. Hoe harder de regen, hoe sneller ze gaat — straks is het droog en is haar kans voorbij.

Nancy zit binnen met een kop thee. Ze hoort gestommel, een deur die openstaat, en… druppels op de keukenvloer? Ze loopt naar de keuken en ziet een spoor van modderige voetstappen, een open achterdeur en op de tuintafel: pannen, glazen, bakjes. Alles staat in de regen.

Voor ze iets kan zeggen komt Lucy naar binnen rennen met een lege pan in haar handen.

“Mama! Vanavond hoeven we de kraan niet open te doen! Ik heb écht water gevangen!”

Water: gratis uit de lucht

Nancy kijkt haar dochter aan. “Echt water?”

“Ja! Regenwater. Het komt gewoon gratis naar beneden vallen! Jij zegt toch dat water schoonmaken veel werk is? Nou, dat hoeft helemaal niet. We hoeven het alleen maar op te vangen.” En weg is ze weer, pan in de lucht, alsof ze goud probeert te vangen.

Nancy zucht. Natuurlijk. Voor Lucy is dit allemaal pure logica.

Van regen naar keukenvloer

Ze roept haar binnen, geeft haar een dweil en samen maken ze de keukenvloer droog.

“Vertel eens, wat was precies je plan?”

Lucy vertelt enthousiast hoe ze met regenwater wilde koken, tandenpoetsen en drinken. Omdat mama zei dat water kostbaar was.

Systemen versus eenvoud

Nancy moet toegeven: zo onlogisch is het niet. “Je hebt gelijk dat regenwater heel bijzonder is,” zegt ze voorzichtig. “Maar als we het zo uit de lucht drinken, zitten er soms kleine beestjes, stofjes of blaadjes in. Die zijn niet gevaarlijk, maar we zijn gewend aan heel schoon water. Daarom moeten we het eerst filteren.”

Lucy kijkt wat teleurgesteld, totdat Nancy verdergaat:

De kracht van regenwater

“Maar we kunnen jouw idee wél gebruiken. We kunnen het regenwater in een grote ton doen voor de plantjes. En als we het filteren, kunnen we zelfs af en toe een klein beetje drinken. Dat vinden jouw cellen vast heerlijk.”

Lucy’s gezicht licht meteen weer op.
“Dan moeten we een regenton kopen! En een filter! En misschien kunnen we er een zilveren munt in doen, zoals papa zei!”

“Dat gaan we papa laten uitleggen,” lacht Nancy.

Regenwater, overvloed en vertrouwen

Even later staat Lucy weer buiten. Ze kijkt naar boven, doet haar mond open en vangt de regen op alsof het de puurste limonade ter wereld is.

“Lekkerrrrr!”

Nancy kijkt naar haar dochter en denkt:

Hoe simpel kan het zijn. Kinderen zien overvloed waar volwassenen alleen systemen zien.