Vreemde geluiden uit de boomhut

Nancy houdt haar hoofd luisterend scheef en loopt naar buiten. Wat hoort ze nu toch? Het vreemde geluid komt uit de boomhut van Tim en Lucy, die haar man Jan en buurman Kees samen hebben gebouwd – half in hun tuin, half in die van de buren.

Lucy en Tim zitten zoals altijd in de hut, maar deze keer klinken hun geluiden vreemd: gesis, kreten, gekke geluidjes. Nancy’s nieuwsgierigheid wint het. Wat hebben de kinderen nu weer bedacht?

“Mama, wij zijn gekkies”

Lucy ziet haar en roept: “Mama, mama, wij zijn gekkies!”

Nancy glimlacht. Dat is geen nieuws, maar ze wil wel weten wat Lucy precies bedoelt. “Lucy, wat bedoel je?”

Lucy’s antwoord maakt het nog niet duidelijk. “Nou mama, die mensen die dingen zeggen waar anderen niets van begrijpen…”

“Uhh… dingen zeggen die…?” vraagt Nancy voorzichtig.

“Als jij en papa het hebben over mensen die boos worden en niet begrijpen wat je bedoelt, dan word je gekkies genoemd.”

Wat bedoel je eigenlijk met gek?

Nancy begint het te begrijpen. Gisteren had ze het met Jan over complotgekkies en hoe makkelijk mensen anderen zo labelen. Ze hadden niet door dat Lucy het had gehoord. Voordat ze reageert, wil Nancy eerst weten wat haar dochter ervan heeft gemaakt.

“En wat heeft dat te maken met de kreten en het gesis?” vraagt ze.

Lucy kijkt haar verbaasd aan. “Dat is toch makkelijk, mama. Nu kan niemand ons begrijpen en zijn wij net als jij en papa ook gekkies.”

Aha. Nancy roept de kinderen naar beneden en gaat samen met hen in het gras zitten. Het is tijd voor een uitleg. Ze haalt diep adem en begint:

Als je denkt dat niemand het wil begrijpen

“Mensen die ‘complotgekkies’ worden genoemd, voeren gewoon gesprekken met woorden die iedereen kan begrijpen. Het verschil is dat anderen het te moeilijk vinden om te luisteren, of geen moeite willen doen om te begrijpen. Ze volgen de radio, tv, lezen de krant en geloven alleen wat daar verteld wordt. Terwijl er ook mensen zijn die meer willen weten. Hoe ziet de andere kant van het verhaal eruit? Klopt het wat er verteld wordt? Waarom mag de ene dokter iets zeggen en de andere niet? Daar moet je moeite voor doen. Veel mensen willen dat niet, en dan is het makkelijk om zulke verhalen af te doen als fantasie. Als je meer ziet en meer hebt onderzocht, kan het zijn dat mensen je een ‘complotgekkie’ noemen.”

De kinderen kijken beteuterd. Hun mooie taalidee lijkt niet te tellen.

Op afstand zie je meer

Lucy gaat liggen en kijkt naar de boomhut. “Mama, als Tim en ik in de boomhut zitten, zien wij toch ook meer? Nu zie ik alleen de onderkant.”

Tim valt haar bij. “Ja, als wij boven zitten, zien wij véél meer.” “Binnen is het soms donker, maar bij de deur is het licht. En bij het raam dat papa heeft gemaakt ook. Als ik net doe of ik een gordijn ben,” zegt Lucy.

Bijna gelijktijdig beginnen de kinderen te lachen. “Het maakt niets uit wat grote mensen denken,” zegt Tim. “Wij zijn nu de super, super, super gekkies!”

Iedereen ziet wat hij ziet

Nancy glimlacht. Heerlijk hoe zij iets lastigs zo eenvoudig weten te maken. Daar kunnen volwassenen nog wat van leren. Waarom elkaar labels geven, als je ook kunt accepteren dat anderen de wereld anders zien?

Nancy staat op en loopt naar binnen, denkend aan een lapje stof om als gordijntjes te gebruiken. Ze kijkt nog één keer naar de boomhut, waar Lucy en Tim boven zitten te lachen, helemaal in hun eigen wereld. Hun spel herinnert haar eraan dat zien meer is dan alleen met je ogen kijken – het gaat om aandacht, nieuwsgierigheid en vragen durven stellen.

Een glimlach verschijnt op haar gezicht. Iedereen loopt zijn eigen pad, ziet wat hij ziet, gelooft wat hij gelooft. En toch… een kleine gedachte blijft hangen, zacht maar krachtig:

De vraag die blijft hangen

“Wie bepaalt eigenlijk wat waar is, en wat geloof jij zelf?”